اڄ جو دور سائنس ۽ ٽيڪنالاجي جو دور آهي، جتي انٽرنيٽ کان سواءِ زندگي اڌوري سمجهي وڃي ٿي. جيئن چوڻي آهي: “وقت سان گڏ نه هليو ته وقت توکي پوئتي ڇڏي ڏيندو.” شهرن ۾ رهندڙ ٻار هن وقت سان گڏ هلن ٿا، ڇاڪاڻ ته کين انٽرنيٽ جهڙي اهم سهولت آساني سان حاصل آهي.
شهرن جا ٻار انٽرنيٽ ذريعي آن لائين ڪلاس وٺن ٿا، تعليمي وڊيوز ڏسن ٿا، اي بڪ پڙهن ٿا ۽ دنيا جي نون علمي ذريعن سان ڳنڍيل رهن ٿا. اهي ٻار ڪمپيوٽر ۽ جديد ٽيڪنالاجي استعمال ڪري پنهنجي مستقبل کي روشن بڻائين ٿا. سچ پچ ته، جنهن وٽ ڄاڻ آهي، تنهن وٽ طاقت آهي. شهرن جا ٻار هن طاقت مان ڀرپور فائدو وٺي رهيا آهن.
ان جي ابتڙ، ڳوٺاڻن علائقن جا ٻار اڃا تائين انٽرنيٽ جهڙي بنيادي سهولت کان محروم آهن. ڪيترن ئي ڳوٺن ۾ نه ڪمپيوٽر آهن ۽ نه ئي آن لائين تعليم جا وسيلا. نتيجي طور اهي ٻار جديد تعليم کان پوئتي رهجي وڃن ٿا. جيئن چوڻي آهي: ”سهولت نه هجي ته صلاحيت به دٻجي وڃي.“ انٽرنيٽ نه هجڻ ڪري، ڳوٺاڻا ٻار پنهنجي قابليت هوندي به اڳتي وڌي نٿا سگهن.
هي فرق صرف تعليم تائين محدود ناهي، پر مستقبل جي نوڪرين ۽ ترقي جي موقعن تي به اثر وجهي ٿو. جيڪڏهن اڄ ڳوٺن جي ٻارن کي جديد وسيلا نه ڏنا ويا ته، سڀاڻي سماج ۾ عدم برابري وڌيڪ وڌندي، ڇاڪاڻ ته ”اڄ جو ٻار سڀاڻي جو معمار آهي.“
انهيءَ ڪري سنڌ حڪومت تي ذميواري عائد ٿئي ٿي ته، هر اسڪول ۾ انٽرنيٽ جي سهولت فراهم ڪئي وڃي ۽ ڪمپيوٽرائزد ڪلاس قائم ڪيا وڃن. جڏهن ڳوٺن جي اسڪولن ۾ به جديد تعليم جا وسيلا هوندا ته اتي جا ٻار به شهرن جي ٻارن سان ڪلهو ڪلهي ۾ ملائي هلندا. جيئن چيو وڃي ٿو: ”برابري جا موقعا ملن ته قسمت پاڻ ٺهي پوي.“
آخر ۾ اهو چئي سگهجي ٿو ته انٽرنيٽ تعليم جو عيش نه، پر هڪ اهم ضرورت بڻجي چڪو آهي. جيڪڏهن اسان واقعي سنڌ کي ترقي يافته ڏسڻ چاهيون ٿا ته هر ٻار کي هڪ جهڙا تعليمي موقعا ڏيڻا پوندا، ڇاڪاڻ ته ”علم جي روشني سان ئي اوندهه ختم ٿئي ٿي.“